خب قبول دارم چیز جالبی از آب درنیومد...

مهم ،پیامش بود که امیدوارم رسونده باشم

هر یک از ما آسمانی داشت در هر انحنای فکر...

جیب های ما صدای جیک جیک صبح های کودکی میداد؛

ما گروه عاشقان بودیم و راه ما

از کنار قریه های آشنا با فقر

تا صفای بیکران میرفت.

بر فراز آبگیری خود بخود سرها همه خم شد؛

روی صورتهای ما تبخیر میشد شب ،

و صدای دوست می آمد بگوش.

"زنده یاد سهراب سپهری"

"سهراب" براي من همه زندگيست.

براي من تبلور انسان است.

 انساني كه رو به سوي روشني دارد ،

انساني كه خود جهاني كوچك است ،

 انساني كه در عين ساكن بودن در نقطه اي ، به ته درياها و اوج آسمان ها و هزار توي زمان راه يافته است.

"زنده یاد خسرو شکیبایی"

قدرتی که در مشتهای گره شده ات بود ،اینک در دستان من ست ...

و خشم  مقدست به ضحاک تازی ، اکنون در سینه ی من شعله ور.

بوسه هایم را پیشکش چرمینه ی کاویانی ات میکنم و پا به پا می آیم تا البرز...تا دماوند... تا اسارت هرچه قدرتهای پوشالی و اهریمنی ست.

هنوز هم نسیم می آورد

از پیچ و خم سینه ی البرز

 صدای نعره ی ضحاک

آن تازی به بند کشیده را.

و من فرزند راستین توام  و روزی مانند تو؛ خواهم شست ناپاکی ها را از پارس ... از ایران.

پیروزی ات  فرخنده باد قهرمان!

جشن پیروزی داد بر بیداد ،

پیروزی کاوه بر ضحاک ،

داریوش بر گئوماتای مغ ،

زایش نخستین زن و مرد آریایی (مشیه و مشیانه)،

جشن برداشت محصولات کشاورزی و میوه ها ،

جشن اعتدال هوا و

برابری روز و شب ؛

جشن "مهرگان"

مبارک.

قدیم ترها؛ آدم هایی پیدا می شدند که

 تمام عمر عاشق می ماندند.

چه حوصله ای !!!