مصطفی چمران                                                          

متولد1311 – تهران

کسب رتبه 15 کنکور ورودی دانشگاه

تحصیل در دانشکده فنی تهران...و سرانجام؛

فارغ اتحصیل رشته الکترومکانیک

دریافت بورسیه تحصیل در امریکا از طرف دولت

اخذ فوق لیسانس از دانشگاه تگزاس امریکا پس از گذشت 2 سال

گذراندن دوره ی دکترا در معتبرترین دانشگاه امریکا (برکلی) و

پس از دو سال :اخذ مدرک دکترای الکترونیک و فیزیک پلاسما.

شروع به کار در بزرگترین مراکز تحقیقاتی دنیا در امریکا و همکاری با معروفترین دانشمندان جهان روی پروژه های بزرگی چون:قمر مصنوعی و رادارها و...

.

.

.

گذراندن سخت ترین دوره های چریکی و جنگهای پارتیزانی

فعالیتهای انقلابی در ایران، مصر ،لبنان و فلسطین.

دریافت پستهای وزارت دفاع، نمایندگی مردم تهران در مجلس ،...

.

.

.

خواستم یه کم هم  از فعالیتها و دستاوردهاش توی جنگ با عراق بنویسم ولی نمیشه از بینشون انتخاب کرد...یا باید همه رو نوشت یا هیچکدومو!

فردا سالروز شهادتشه ؛ اونم توی سن 49 سالگی.

رسیدن به حتی یکی از این درجات علمی ، لااقل برای من یه هدف بزرگه!

حتما و حتما و حتما ؛ انگیزه و آرمان بزرگتری توی ذهنش داشته که حاضر شده از اینهمه دل بکنه و ...

انقلاب ایران پیروز شد . هدفی که خیلیا جون خودشون یا خونوادشونو پاش دادن و خیلی مکافات تحمل کردن. چمران هم کم مایه نذاشته بود .واسه حفظ ظاهر، آقایون درومدن، یه سری پست و مقام ... .

یه "زرنگی شبیه خریت" توی صورت تک تک صاحبان این انقلاب میدید! چه مقامی توی یه کشور جنگ زده و عقب افتاده(حالا هرچند متمدن) میتونست برابری کنه با مقامهایی که بخاطر تحصیلاتش میتونست توی یه کشور پیشرفته(حالا هرچند بی تمدن) بدست بیاره؟!

به چشش میدید انگار، چی به سر این انقلاب میاد؛ ترجیح داد توی جنگ کشته شه تا اینکه  آلوده ی سیاست لعنتی اونا بشه!

چقدر مضحکه وقتی آزاده ترین انسانها رو وصله میزنن به لباس کهنه و از هم پاشیده ی حکومتشون تا تن کثیف و معیوبشونو بپوشونن! رادیو و تلویزیون ایران، حالا باز توی این روزهای شهادت چمران؛  مبارزات و تحصیلات بالاشو توی بوق و کرنا کردن و پُزشو میدن که :"انسانهای تحصیلکرده و باهوش پشت سر این انقلاب بودن"!!!

خدایا!

دردمندم!

روحم از شدت درد میسوزد

قلبم می جوشد

احساسم شعله میکشد

و بندبند وجودم از شدت درد سیهه میزند

تو مرا در بستر مرگ آرامش بخش

خسته شدم...پیر شدم...دلشکسته ام...ناامیدم...دیگر آرزویی ندارم.احساس میکنم که این دنیا دیگر جای من نیست.با همه وداع میکنم.فقط میخواهم با خدای خود تنها باشم.

خدایا ! خدایا ! خدایا!

به سوی تو می آیم و از عالم و عالمیان میگریزم که مرا در جوار رحمتت سکنی دهی...

یه انسان باید خیلی غمگین باشه وقتی که این جملاتو بزبون میاره !

یه مَرد باید درد بزرگی رو تحمل بکنه زمانی که این جملاتو بزبون میاره!

 یه مرد وارسته (از همه چیز)... یه انقلابی آزاده...و یه مبارز خستگی ناپذیر؛ باید به تلخ ترین واقعیت زندگیش رسیده باشه  زمانی که چند روز قبل از شهادتش این جملاتو بزبون بیاره!!! واقعیت اینکه: زحماتش لجن مال شده و آینده ی مردم کشورش  همون فقر و بدبختی گذشته خواهد بود!

این درد نهفته توی این نیایش رو باور کنیم یا قسم حضرت عباس شما رو؟!

()خودتونید!!!

 (همونی که شما ما رو به حساب میارید و بالاجبار از آوردن اسمش توسط بچه ها  منع شدم!)